Televizyon ekranında önemli bir konu konuşuluyor sandım. Seyre daldım. Yine hep aynı nakarat dönüyordu; Son model stüdyolar. Parıltılı ışıklar. Döner

Geçen gün arkadaşlarla güzel bir ortamdaydık. Malum yaz sıcağı… Her birimizin önünde çilekli shake dondurma!… Şahane bir tat… Lezzet puanlaması

Toplumun temeli; Aile. Geleceğin teminatı; Gençlik. Ve o temeli daha başlamadan yıkan acı gerçek; Yuva kuramamak. Evlenmek isteyen pırıl pırıl

Bazen küçücük bir detay, koca bir zihniyetin röntgenini çeker. Hikaye basit. Bir gün sekretaryanın duvarına bir süs çiçeği asılır. Ardından

Her ne yapıyorsanız; Durun bir anlığına! Kalsın her şey ulu orta; Kısa bir es verin hayata… Öylece kalsın ekranlar… Beklesin

Geçen gün Çekmeköy’deki merkez ofisimizden çıkarken yolda önümü telaşlı bir vatandaş kesti. Elindeki telefona baka baka, besbelli bir yere yetişmeye

Her gün sokaklarından geçtiğimiz, mahallelerimizin en ücra köşelerine kadar sızan zincir marketlerin camlarını süsleyen o devasa, renkli afişleri hepimiz biliyoruz:

Anadolu Üniversitesi, eğitimde fırsat eşitliğini  ilke edinmiş; akademik derinliği ve devasa öğrenci kitlesiyle Türkiye’nin açık ara en büyük ve en

Hayatın olağan akışında sıradan bir vatandaş, böylesine sıra dışı koşullarda hayatta kalmayı nasıl başarıyor? O sıradan insanlardan biri olarak; emin

Geçen pazar evdeydim. Çok özel bir gündü benim için… Malum, Babalar Günü’ydü! İçimi ısıtan o kutlama ve hediyeleşme faslı başladı

Her sabah saat 07.30 suları… Alemdağ’daki evinden çıkıp işine gitmeye çalışan öğretmen, mühendis ya da bir fabrika personeli… Yaşadığı o

Düşünün… Bir sabah uyanıyoruz… Bir bakıyoruz ki; Ekranlar kararmış… Bağlantılar kesilmiş… Tamamen kopmuşuz… İnternet minternet yok… Büyük fiş çekilmiş… Tüm

Dünya üzerinde, inancı, statüsü, milliyeti veya kültürü ne olursa olsun; Her insanın üzerinde uzlaştığı  bir gerçek var: Zamanın geri dönüşsüz

Dünya nüfusu sekiz milyarı geçti sanırım. Ama gel gör ki; ne yeryüzünde bir insan kaldı; Ne de içimizde insanlık… Sokaklar

Eski bir Doğu masalı anlatır: Ülkenin birinde, hükümdar  görünmez bir kumaştan elbise diktirdiğini iddia eder. Aslında ortada kumaş falan yoktur.

İş… Sadece bir kelime değil… İnsanlığın ekseninde döndüğü devasa bir çark. Bu işte bir iş var! Neydi bu  ‘iş’ dedikleri

1 Mayıs dünde kaldı. Bugün 2 Mayıs. Herkes ‘gerçek’ hayatına döndü. Yine o tanıdık baskı… Yine altı boş hırsların gölgesinde

Dün 1 Mayıs’tı… İşçi Bayramıydı… Emek ve Dayanışmanın  günüydü… Meydanlar dolup taştı… Marşlar söylendi… Halaylar çekildi… Mesajlar atıldı… Süre doldu…

Şöyle bir sokağa çıkın… Ve birkaç adım atın… Kalabalıkların arasında yürüyün… O bitmek bilmeyen insan selinin içine dalın. İnsanların yüzlerine

Sizde de olur mu bilmem. Benim yakın dostlarım; Etkileyici bir makale okuduklarında, Gülümseten bir fıkraya denk geldiklerinde, Çarpıcı bir görsel

Teknolojinin sınır tanımayan evreninde, ülkelerin asıl gücü artık yer altı kaynaklarıyla değil, sunucularında tuttukları verilerle ölçülüyor. Bugün iş süreçlerimizi organize

1920’de Henry Ford’un fabrikalarından biri sessizliğe büründü. Mecazi anlamda değil. Gerçek anlamda. Bu arada kısa bir ara: Ben soluk soluğa

Son zamanlarda “yapay zeka” kavramı öyle bir noktaya taşındı ki, sanki insanlığa sıfırdan bilgi üreten, düşünen, karar veren bambaşka bir

Güzel bir pazar sabahı…Güneşin ilk ışıkları ışıl ışıl…Gökyüzü henüz kirlenmemiş…Sokaklar sessiz… Yankılanıyor duvarda saatin kalp atışları…Ve güne, penceremizden usulca süzülen