Bindiğimiz Dalı Kesiyoruz!

Doğayı katlediyoruz, sonra kuraklığa şaşırıyoruz, gerçekten mi?

Her ağacı keserken, “ilerleme” diyoruz. Her ormanı yok ederken “kalkınma” diyoruz. Sonra sellerde boğuluyoruz, sıcaklarda kavruluyoruz ama suçu bulamıyoruz. Suçlu aynada, görmek istemiyoruz.

Beton sevdasıyla gözümüz dönmüş! Dağları deliyoruz, ovaları asfaltlıyoruz, dere yataklarına bina dikiyoruz. Sonra “Neden taşkın oldu?” diyoruz. Yağmur değil artık bela yağıyor. Çünkü toprağın suyu emeceği yer kalmadı. Gölgesiz kaldık, susuz kaldık ama hâlâ rant peşindeyiz. Doğa intikam almıyor, sadece hesabı kesiyor.

Biz doğayı katlederken, doğa bize sessizce mezar kazıyor. Bu kadar net. Her dikilen beton, biraz daha oksijenimizi çalıyor. Çocuklarımızın geleceğini ipotek altına alıyoruz. Ama ne gam! Yeter ki deniz manzaralı dairemiz olsun, değil mi? Vicdanlar da imara açılmış artık.

Bu işin şakası yok: Doğa bitti, sıra bizde!

Bir parka bile tahammülümüz yok artık. Ağaç görünce kesiyoruz, kuş görünce kaçırıyoruz. Çünkü doğayı düşman sanıyoruz. Yeşilin ortasında iki soluklanmak yerine, kafamızı gökdelenlerin arasına gömüyoruz.

Medya Göözü olarak, bu ihanete susmayacağız.

Gözümüz her yerde. Betonun içinde çürüyen hayata, kesilen her dala, susturulan her kuşa şahitlik ediyoruz.

Gazetecilik sadece yazmak değil; gerektiğinde bağırmaktır. Biz yeşil için bağırıyoruz.

Doğayı katleden, aslında kendi bindiği dalı kesiyor!
Bindiği dalı kesen zemine çok sert düşmeye mahkumdur.

Ve unutma:
“Bir gün son ağaç kesildiğinde, son nehir kuruduğunda, son balık öldüğünde… Paranın yenmediğini anlayacaksın.”

Şimdilik hoşça kalın, ama doğaya hep sahip çıkmanız dileğiyle…