Nöbetçi Eczaneler
İnsanlık, yüzyıllardır ilerlemenin, gücün ve başarının peşinden koşarken çoğu zaman en temel değerlerini geride bırakıyor. Oysa insanı insan yapan, onu diğer tüm varlıklardan ayıran şey; kalbinin taşıdığı sevgi, şefkat ve merhamettir. Bu üç kavram, sadece bireysel erdemler değil, aynı zamanda toplumsal huzurun da temel direkleridir.
Bugün dünyaya baktığımızda teknolojinin zirvesine ulaşmış, sınırları aşmış bir insanlık görüyoruz. Ancak aynı insanlık, bir başkasının acısına kayıtsız kalabiliyor, bir çocuğun gözyaşını görmezden gelebiliyor, doğayı hoyratça tüketebiliyor. İşte tam da bu noktada, kaybettiğimiz o kadim değerleri yeniden hatırlamaya ihtiyacımız var.
Sevgi, insanın içindeki en saf ve en güçlü duygudur. Karşılık beklemeden sevebilmek, bir insanı olduğu gibi kabul edebilmek, farklılıkları zenginlik olarak görebilmek… Bunlar sadece güzel sözler değil, yaşanması gereken gerçeklerdir. Sevgi varsa ayrımcılık yoktur, sevgi varsa nefret barınamaz.
Şefkat ise sevginin eyleme dönüşmüş halidir. Bir başkasının acısını hissedebilmek, onun yükünü hafifletmek için el uzatmak… Şefkat, sadece güçlülerin zayıflara gösterdiği bir lütuf değil; aslında insan olmanın en doğal tezahürüdür. Çünkü insan, ancak başkasının kalbine dokunabildiği ölçüde insandır.
Merhamet ise bu iki değerin zirvesidir. Merhamet, sadece hak edene değil, bazen hak etmeyene bile iyilik yapabilmektir. Affedebilmek, kırıldığında bile incitmemek, gücü elinde tuttuğunda bile adaletten sapmamaktır. Bu yönüyle merhamet, insanın nefsini aşabilmesinin en somut göstergesidir.
Hz. Muhammed’in hayatına baktığımızda, bu üç değerin ete kemiğe bürünmüş halini görürüz. O, kendisine kötülük edenleri affetmiş, yetimi korumuş, hayvanlara bile şefkat göstermiştir. Onun hayatı, merhametin sadece bir öğüt değil, yaşanabilir bir gerçek olduğunu gösterir.
Nitekim Kur’an’da şöyle buyrulur:
“Şüphesiz Allah, adaleti, iyiliği ve yakınlara yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, kötülüğü ve azgınlığı yasaklar…” (Nahl, 90)
Bu ilahi çağrı, insanın sadece kendisi için değil, başkaları için de yaşaması gerektiğini; iyiliğin ve merhametin hayatın merkezine yerleşmesi gerektiğini hatırlatır.
Yine Hz. Muhammed bir hadisinde şöyle buyurur:
“Merhamet edenlere Rahmân merhamet eder. Siz yeryüzündekilere merhamet edin ki göktekiler de size merhamet etsin.”
Bugün hepimize düşen görev, büyük ideallerin peşinden koşarken küçük iyilikleri ihmal etmemektir. Bir tebessüm, bir selam, bir yardım eli… Belki dünyayı değiştirmez ama bir insanın dünyasını değiştirebilir. Ve unutulmamalıdır ki, büyük değişimler her zaman küçük adımlarla başlar.
Sevgi, şefkat ve merhamet… Bunlar zayıflığın değil, aksine en büyük gücün ifadesidir. Çünkü gerçek güç, kırmakta değil onarmakta; yok etmekte değil yaşatmaktadır.
Belki de yeniden sormamız gereken soru şudur: Daha güçlü bir dünya mı istiyoruz, yoksa daha merhametli bir dünya mı?
Cevap, aslında hepimizin kalbinde saklı.
Kalemin sorumluluğu, hakikatin yükünü taşımaktır.
YORUMLAR