Asla Tahmin Edemeyeceğiniz Bir Son!…

Sahi biz hangi zaman diliminde yaşıyoruz?
Takvime bakmayın.

Aslında biz ne geçmişte yaşıyoruz ne de gelecekte…
Biz, dilbilgisi gramerinde olmayan, sürekli bir “Ertelenmiş Hayali Zaman” diliminde yaşıyoruz.
Belki de evrende hiç var olmayan bir zaman diliminde…

Vitrindeki kristal bardağa, sandıktaki nakışlı havluya, dolaptaki şık elbiseye “kıyamıyoruz” nedense!… Asıl kıydığımız ise “kendi ömrümüz” olduğunu fark etmiyoruz.

Ama en korkuncu bu değil daha. Biz sadece eşyayı değil, sevgiyi de erteliyoruz:
“Seni seviyorum”, “Seninle gurur duyuyorum”, “Sen bir dahisin” gibi cümleleri sıradan bir pazar günü söylemek yerine; doğum günlerine, yıl dönümlerine, hatta bazen mezar başlarına saklarız.

Nedense sürekli bir “hazırlık evresi” sanıyoruz yaşadığımız hayatı. Mutluluğu hep bir şarta, huzuru hep bir “sonraya” park etmişiz. Evlerimiz, kullanmaya kıyamadığımız eşyaların müzesi; kalbimiz ise söylemeye kıyamadığımız sözlerin kitabesi…

Size acı bir gerçekten bahsedeyim mi?!
Şok olacaksınız!
O “sakladığınız” eşyaların çoğu var ya, günün birinde mirasçılarınız tarafından “eski bunlar” denilip çöp poşetlerine doldurulacak.

Yapmayın.
Hayatı “vitrinlik” yaşamayın.
Bırakın bu “müzecilik” alışkanlığınızı…

Bu akşam eve gidince o sakladığınız mumları yakın mesela.
“Kırılır” diye korktuğunuz o incecik fincanla kahvenizi için.
“Eskimesin” diye kıyamadığınız o şık takım elbisenizi giyin sokağa çıkarken.

Zira hayat, saklanan eşyalarla değil, doya doya harcanan anlarla güzeldir.

Kendimize layık görmediğimiz o özeni, hep meçhul bir “özel gün”e, hiç gelmeyen o “önemli misafir”e saklamayalım.

Ve unutmayalım ki şu hayatta o özeni hak eden en değerli misafir, aynadaki sizsiniz.