Ana Sayfa Arama Galeri Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Gazeteler Puan Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Savaş YUVA

Söylediklerin Değil; Yaşattıklarındır Güven!

Hiç unutmadım.
Unutamam da….

Robert Bosch’un o meşhur sözüydü:
“İnsanların güvenini kaybetmektense, para kaybetmeyi tercih ederim.”

Yıllar önce bir reklamda duyduğumda çok dikkatimi çekmişti.

Etkileyiciydi.
İddialıydı.

Ben de hayatım boyunca tüm kararlarımda güvenimi kaybetmektense hep paramı kaybetmeyi tercih ettim.

—

Çoğu insan güvenin zamanla kazanıldığını zanneder.

Birlikte geçirilen ayların,
Birlikte girilen işlerin,
Aşılmış krizlerin birikimi sanır.

Oysa hiç de öyle değil…

Güvenin doğuşu;
Kurulmasından da…
Yıkılmasından da…
Çok daha acelecidir.

İnsanın kendini anlatmasına fırsat tanımayan,
Aklın henüz savunma mekanizmalarını kuramadığı,
Bütün hesapları geride bırakan o ilk eşik…

Karar çoktan verilmiştir bile.

Tam da orada:

Daha ilk saniye…

Bir insanla tanışırsınız.

Henüz size kendisini anlatmamıştır.
Ne iş yaptığını bilmiyorsunuzdur.
Geçmişini bilmiyorsunuzdur.
Hatta adını bile yeni öğrenmişsinizdir.

Ama birkaç saniye içinde içinizden bir düşünce geçer:

“Bu insana güvenilir.”

İlginç olan şudur:

Henüz ortada güven yaratacak belirgin bir davranış yoktur.
Beyin yine de karar vermiştir.

Bazen bunun tam tersi olur.

Bir insan son derece düzgün konuşur.
Güzel giyinir.
Kendinden emin görünür.
Söyledikleri mantıklıdır.

Ama içimizde küçük bir rahatsızlık oluşur.

Nedenini açıklayamayız.

Sadece:
“Bir şey var ama ne olduğunu bilmiyorum.”
deriz.

Peki güven dediğimiz şey gerçekten nerede başlar?

—

Beyin çok çabuk karar verir.

İnsan beyni her karşılaşmayı sıfırdan analiz etmez.
Çünkü bunu yapmak inanılmaz derecede yorucu olurdu.

Karşımızdaki insanın;
Yüzünü…
Ses tonunu…
Konuşma hızını…
Beden hareketlerini,
Tutarlılığını
ve davranışlarını…
Aynı anda değerlendiririz.

Üstelik çoğunu bilinçli olarak yaptığımızı bile fark etmeyiz.

Bir bakış.
Bir duraksama.
Bir cümlenin söyleniş biçimi.
Bir soruya verilen cevap.

Bunların hepsi beynin görünmeyen hesaplamasına girer.

Bu yüzden güven bazen bir cümleden önce oluşur.

İnsan henüz konuşmaya başlamadan bile beynimiz onun hakkında küçük işaretler toplamaya başlamıştır.

Fakat burada önemli bir ayrıntı vardır:

İlk izlenim her zaman doğru değildir.

Beyin hızlı karar verir.

Ama hızlı karar vermek, doğru karar vermek anlamına gelmez.

—

Bir insanın ne söylediğini dinleriz.
Fakat çoğu zaman nasıl söylediğini de dinleriz.

Aynı cümle iki farklı insan tarafından söylendiğinde bambaşka etki yaratabilir.

“Merak etmeyin, hallederiz.”
Birinin ağzından güven verir.
Başkasının ağzından boş bir vaat gibi gelir.

Burada kelimeler aynı olabilir.
Fakat ses aynı değildir.

Konuşma temposu,
Gereksiz savunmalar,
Aşırı açıklamalar,
Sürekli kendini kanıtlama ihtiyacı…

Bunların tamamı karşı tarafta bir iz bırakır.

İlginçtir:

Güven veren insanların çoğu, güven vermeye çalışmıyor gibi görünür.

Çünkü kendilerini sürekli ispatlama ihtiyacı duymazlar.

—

Fazla konuşmak bazen ters etki yapar.

Güven vermek isteyen insan bazen çok fazla konuşur.

Neyi bildiğini anlatır.
Kimleri tanıdığını anlatır.
Neler yaptığını anlatır.
Ne kadar başarılı olduğunu anlatır.
Neden haklı olduğunu anlatır.

Fakat bir noktadan sonra anlatılanlar güven oluşturmak yerine şüphe oluşturabilir.
Çünkü gerçek yeterlilik çoğu zaman kendisini sürekli ilan etmek zorunda değildir.

Bir doktorun her cümlesinde ne kadar bilgili olduğunu kanıtlamaya çalışması garip olur.
İyi bir ustanın yaptığı işi anlatmak yerine göstermesi daha etkileyicidir.

Gerçek güven çoğu zaman gösterişsizdir.

Çünkü güven, sesini yükselterek değil; tutarlılık göstererek oluşur.

—

Tutarlılık önemlidir.

Bir insanın bugün söylediğiyle yarın yaptığı birbirini tutuyorsa, güven büyür.

Dün verdiği sözün arkasında duruyorsa…
Küçük bir konuda bile dürüst davranıyorsa…
Kimse görmediğinde de aynı davranışı sürdürebiliyorsa…

Beyin bunu kaydeder.

Güven aslında büyük hareketlerin toplamından çok, küçük davranışların birikimidir.

Bir insan size milyonluk bir işte dürüst davranabilir.

Ama asıl güveni bazen çok daha küçük bir olay yaratır.

Verdiği saatte gelmesi.
Unuttuğu bir şeyi kabul etmesi.
Bilmediği bir konuda “bilmiyorum” diyebilmesi.
Hatasını başkasına yüklememesi.

Çünkü insanın karakteri çoğu zaman büyük fırsatlarda değil, küçük bahanelerde görünür.

—

Bilmiyorum demek çok bilmemek değildir.

Belki de güven veren insanların en dikkat çekici özelliklerinden biri şudur:

Her şeyi biliyormuş gibi davranmazlar.

Bir soru sorarsınız.
“Bilmiyorum.”
derler.

Bu cevap ilk bakışta zayıflık gibi görünebilir.
Oysa çoğu zaman tam tersidir.
Çünkü bilmediğini kabul edebilen insan, bildiği şey konusunda da daha güvenilir görünür.

Her soruya cevap veren insana bir süre sonra şüpheyle bakarız.
Çünkü gerçek hayatta kimse her şeyi bilemez.

Dolayısıyla bazen:
“Bilmiyorum, araştırıp döneyim.”  cümlesi,
“Her şeyi biliyorum.”
cümlesinden çok daha güçlüdür.

—

Güven öyle bir kaybolur ki…

Güvenin ilginç tarafı, kurulmasının uzun; yıkılmasının kısa olmasıdır.

Aylarca doğru davranırsınız.

Sonra tek bir olay yaşanır.

Verdiğiniz bir sözün arkasında durmazsınız.
Gerçeği saklarsınız.
Bir hatayı kabul etmek yerine başkasını suçlarsınız.
Ve karşı tarafın zihninde küçük bir çatlak oluşur.

Güven tamamen yok olmayabilir.
Ama artık eskisi gibi değildir.

Çünkü insan zihni yalnızca yapılanları değil, tutarsızlıkları da hatırlar.

Bu nedenle güvenin en büyük düşmanı hata yapmak değildir.
Hata herkesin başına gelir.

Asıl tehlike:
Hatanın arkasına saklanmaktır.

—

Bazı insanlar az konuşur.

Bir ortama girerler.

Çok konuşmazlar.

Kendilerini öne çıkarmazlar.

Herkesi etkilemeye çalışmazlar.

Ama birkaç dakika sonra insanlar onların yanında daha rahat davranmaya başlar.

Çünkü karşı tarafı dinlerler.

Sözünü kesmezler.

Cevap vermeden önce düşünürler.

Her konuşmayı kendilerine çevirmeye çalışmazlar.

Bu, sanıldığından daha güçlü bir davranıştır.

Çünkü insan çoğu zaman kendisini anlatan kişiden çok, kendisini gerçekten dinleyen kişinin yanında rahat hisseder.

Belki de güvenin önemli bir bölümü konuşmakla değil, karşımızdaki insana konuşabileceği alanı bırakmakla ilgilidir.

—

Güvenin görünmeyen tarafı var.

Güven aslında “Bu insan bana zarar vermez.” düşüncesinden daha büyüktür.

Bazen şu anlama gelir:

“Bu insanın ne yapacağını aşağı yukarı tahmin edebiliyorum.”

İşte güvenin en önemli taraflarından biri budur.

Öngörülebilirlik.

Bugün başka, yarın başka davranmayan insanlar daha güvenilir algılanır.

Çünkü onların yanında sürekli tetikte olmak gerekmez.

Ne söyleyeceklerini değil belki ama nasıl davranacaklarını tahmin edebilirsiniz.

Ve insan zihni belirsizliği sevmez.

Bu yüzden güven veren kişi, yalnızca iyi davranan kişi değildir.

Aynı zamanda karşısındakine şu duyguyu veren kişidir:

“Burada neyle karşılaşacağımı biliyorum.”

—

Hayatta bazı insanlar vardır.

Odaya girdiklerinde kimse alkışlamaz.
Kendilerini tanıtmak için uzun cümleler kurmazlar.
Ne kadar başarılı olduklarını anlatmazlar.
Hatta çoğu zaman en çok konuşan kişi bile değildirler.

Ama yanlarında garip bir rahatlık hissedersiniz.

Nedenini hemen açıklayamazsınız.

Belki seslerinden…
Belki bakışlarından…
Belki verdikleri küçük sözleri tutmalarından…
Belki de kimse bakmıyorken bile aynı insan olmalarından…

Güvenin ilginç yanı tam da burada ortaya çıkar:

İnsanlara güven veren şey, çoğu zaman onların söyledikleri değil; söyledikleriyle yaptıkları arasındaki mesafedir.

Mesafe azaldıkça güven büyür.

Ve belki de bir insanın gerçek itibarı, kendisi hakkında anlattıklarıyla değil,
başkalarının onun yanında kendisini nasıl hissettiğiyle ölçülür.

—

Ama bugün mesele artık parayı ya da güveni seçmek değil;
Çünkü para  kaybedilir,
Sonra yeniden kazanılır.
İflas eden toparlar.
Krizler gelir, geçer.
Sermaye erir,
Sıfırdan bir daha kurulur.

Ama güven öyle bir şey değil.
Güven bittiğinde, geriye kurtarılacak hiçbir şey kalmaz.

İnsan önce karşısındakine olan inancını kaybeder.
Sonra kendi iç huzurunu.
En sonunda da etrafındaki bütün bağlar kopar.

Bütün hesapların kağıda döküldüğü, her cümlenin altına şüpheyle şerh düşüldüğü bir yerde;
İş de yürümez..
Dostluk da…

İmza atarsınız ama arkanızı dönemezsiniz.
El sıkışırsınız ama gözünüz kapıda kalır.

İşte o an fark edersiniz:
Kaybedilen şey bir miktar bütçe değil; insanın en temel zemini, yani haysiyetidir.

Parasını kaybeden sadece  yoksul olur.
Güvenini kaybeden ise her şeyiyle yok olur.

Şimdi Paylaş:

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER